Jong en Oud Den Haag
Ik heb het niet gemerkt, maar op een dag ben ik het kantelpunt voorbij gegaan. Vanaf die dag was ik niet meer jong en dat ben ik met de dag steeds minder. Bah. En dat terwijl heel Den Haag zich danig aan het verjongen is. Een derde van mijn omgeving is naar verluidt jong. Er studeren minstens 70.000 jongeren hier. Overal moet het wemelen van de jongeren.
Spinoza te paard
Maar op plekken waar je jongeren zou verwachten zoals dinsdag 15 november bij Spinoza te Paard zie ik vooral grijze gearriveerden. Marten Scheffer, de Spinozaprijs winnaar en wetenschapper, mijmert over stagnatie, doorbraak, creativiteit, veerkracht en mysterieuze kantelpunten. Maar mijn kantelmoment van jong in oud komt niet aan de orde. Met zelf gemaakte muziek van Pärt en Glass en praatjes voor de vaak is hij erop uit jongeren te bekeren tot het heiligdom van de wetenschap. Een dj vult de pauze met discomuziek. Maar wat er bewoog en danste, weinig jongeren.
Theater in het nieuwe westen
Ik had het geluk twee keer een opening van het nieuwe theater Dakota in Escamp te mogen meemaken. Ook daar begaf ik mij onder ouderen. De jongeren die ik zag, stonden op het toneel. Ze speelden 'Moed', een voorstelling die voortkwam uit een jaar van improvisaties. Acht jonge actrices waarvan drie professionals. In de regie van Ine te Rietstap.
Waar het stuk over ging? Geen idee. Over dromen. Over een sinaasappelplantage. Over het leven in de stad. Over liefde en verraad. Over lafheid en moed. Er werd gezongen, gefluisterd, veel geschreeuwd en heel vreemdsoortig gedanst. Een vrouw in haar witte jurk bleef heel lang zwijgend stil zitten in het midden van de schijnwerper. Alsof in trance.
Toespraak
En er was een lange prachtige toespraak in het Engels. Dit was niet geïmproviseerd. Iedereen vroeg zich na afloop af van wie die magische woorden toch waren. Martin Luther King? Mandela? Churchill?
You the people have the power, the power to create machines, the power to create happiness. You the people have the power to make life free and beautiful, to make this life a wonderful adventure. Then in the name of democracy let's use that power – let us all unite. Let us fight for a new world, a decent world that will give men a chance to work, that will give you the future and old age and security. ... Let us fight to free the world, to do away with national barriers, do away with greed, with hate and intolerance. Let us fight for a world of reason, a world where science and progress will lead to all men's happiness.
Deze woorden kwamen uit de film The Dictator uit 1940 waarin Charley Chaplin Adolf Hitler beparodieert. Vechten, ja dat willen we toch allemaal, vechten voor een betere wereld zonder grenzen, hebzucht, onverdraagzaamheid. Een wereld waarin wetenschap en vooruitgang leiden tot het geluk van de mensheid. Een mooie droom, maar hoe verwarrend dat dit een droom zou zijn van Hitler, ook al krijgt hij er in deze film genadeloos van langs.
Een betere wereld, wie wil dat nou niet? Samen moeten we bepalen hoe die wereld eruitziet. Ouderen en jongeren samen. Maar eigenlijk toch vooral jongeren. Ik was donderdag 17 november ook bij Young The Hague in de Ridderzaal, waar allerlei ideeën voor een beter Den Haag werden geopperd. Ideeën die we prachtig kunnen gebruiken voor Den Haag 2018. Maar daarover meer in de volgende blog!
