Racistische grappen kunnen erger zijn dan racistische uitspraken

Emma Woodhouse van Jane Austen vertelt haar vader: ‘Mr. Knightley vindt het heerlijk om fouten bij me te vinden, weet je – in een grapje – het is allemaal een grapje. ‘Meneer Knightley maakt geen grapje, zoals hij en Emma weten; hij presenteert zijn kritiek zonder een vleugje joculariteit. Maar als Emma de heer Woodhouse overhaalt om te geloven dat de heer Knightley een grapje maakt, zou hij ‘zo’n omstandigheid niet vermoeden dat ze niet door iedereen als perfect wordt beschouwd.’ Iets meer dan 200 jaar nadat  Emma  was gepubliceerd,  verdedigde  de cabaretier  Roseanne Barr een racist tweet  over Valerie Jarrett, de voormalige adviseur van president Obama,  in een volgende tweet : “Het is een grap …”.

Het is waarschijnlijk niet vaak dat Austen en Barr in dezelfde paragraaf thuishoren, maar ondanks de culturele verschillen tussen Regency England en het  Amerika van de ^21e eeuw, beide handelen op een vergelijkbaar idee, dat we niet echt menen wat we in de grap zeggen, en dus we kunnen dingen grapjes zeggen die we niet serieus moeten zeggen. Beide beschouwen grappen als behorend tot een aanzienlijk andere communicatieve categorie dan verklaringen of beweringen. Emma’s gedachte is dat als meneer Woodhouse gelooft dat meneer Knightley een grapje maakt, meneer Woodhouse zal denken dat er geen waarheid is in wat hij zegt; en Barr denkt dat als ze een grapje maakt, ze minder – misschien geen – kwaad doet.

Het idee dat we dingen grapjes kunnen zeggen die we niet serieus zouden moeten zeggen, verklaart waarom mensen die zich niet voor een racistische of seksistische verklaring zouden buigen, een racistische en seksistische grap zouden kunnen maken, zoals de komiek  Trevor Noah , geboren in Zuid-Afrika onder apartheid en zelf van gemengd ras,  deed over Australische Aboriginal-vrouwen . Het verklaart ook waarom mensen racistische, seksistische en andere denigrerende opmerkingen vaak verdedigen als misleidende pogingen tot racistische grappen. Denk naast Barr’s niet-verontschuldiging aan  Don Imus ‘  aanvankelijk halfhartige berouw omdat hij de leden van een damesbasketbalteam tijdens zijn radioprogramma’ luierige ho’s ‘noemde – het was’ bedoeld als grappig. ”Austen, Barr en Imus hebben gelijk dat grappen niet op dezelfde manier werken als beweringen, maar ik geloof dat zij, en velen van ons, helemaal verkeerd zijn over de communicatieve functies en effecten van grappen.

De taalfilosoof  JL Austin  wees erop dat verschillende soorten spraak worden beheerst door verschillende normen. Om Austin’s voorbeelden te gebruiken, zou ik je geen vijf dollar moeten wedden tenzij ik je het geld geef als ik verlies, en ik zou je niet getrouwd moeten verklaren als ik geen vergunning heb om bruiloften uit te voeren. Maar ik kan je vijf dollar wedden, zelfs als ik geen vergunning heb om bruiloften uit te voeren, omdat vergunning om met iemand te trouwen geen norm is die weddenschappen regelt.

Maar de vraagt blijft nog steeds, kunnen grove moppen altijd?